Verbouwen. Hemel en hel.

Wanneer je al zo lang aan het verbouwen bent als wij. Wanneer er momenten zijn dat je met je drie kinderen moet kamperen op de eerste verdieping waar je enkel over een microgolfoven beschikt om eten te bereiden (lang leve Tupperware). Wanneer je met 5 personen rond een oude schoolbank zit om te eten, dan ben je de hemel te rijk als je eindelijk, na al die tijd, terug naar je gelijkvloerse verdieping kan omdat er opnieuw een vloer ligt. Hallelujah!
Who cares dat je nog op stabilisé zand moet lopen in je gang, dat er geen verlichting is, geen deftige plafonds en nog geen keuken. Die woonkamer is hemel op aarde omdat je in een zetel kan zitten, omdat je kinderen nog eens rustig naar de televisie kan kunnen kijken, omdat je opnieuw ruimte hebt. Heaven. Het kan niet stuk.
Mensen komen ons huis binnen en zeggen: “amai, er moet nog veel gebeuren!”. Terwijl wij denken: “Nu zijn we’r sè. Nu zijn we eruit”. Maar eigenlijk weten we wel beter.
De gang moet nog gevloerd, de elektriciteit moet in orde gebracht worden, de ramen moeten afgewerkt worden, er dient een toilet geplaatst worden, plinten, schilderen,… en het rijtje gaat nog een heel eind verder. Maar dat maakt niet uit. Je kan met je gezin weer leven in huis.
Omdat je wil genieten van die zevende hemel, vallen de werken even stil.

Twee maandjes later, wil je toch dat die plafonds geplaatst worden, die vloer gelegd in de gang. Je hebt weer wat budget en hop, je bent weer vertrokken.
Opnieuw in een kleine stroomversnelling. De stielmannen arriveren. Eind deze week heb ik plafonds en een vloer in de gang. Kan je nog hoger dan de zevende hemel?
Dan kom je na die eerste werkdag thuis. Je huis is opnieuw de hel. Stof! Overal! Ons huis lijkt herschapen in een grijs winterlandschap. Wanneer je gelijkvloers één open ruimte is, dan bedoel ik met stof overal ook echt stof overal. Stof, dat is een venijnig monster. Dat kruipt overal waar het niet moet. Naar de eerste verdieping, in de kinderen hun kamer, in de dressing,.. En dan? Wat doe je dan? Je vraagt aan je man om een uurke met de kinderen een tourke te doen met de fiets zodat je, nog maar eens, voor de duizendste keer, die aftrekker en dweil kan nemen en opnieuw proberen er een beetje een hemeltje van te maken.
Jammer genoeg met het besef dat wanneer je morgen thuis komt van je werk, die dweil opnieuw je beste vriend zal zijn.

Kijk, vloer!

Kijk, vloer!

Zucht...

Zucht…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>