I wish...

Dan doe ik dit… en alles staat stil.

Dat zegt ze.  Tika, de dochter van TiTaTovenaar. Ze kan door in haar handen te klappen alles om zich heen stil zetten. Maar ik ben niet Tika. Ik kan niet toveren. Ik wou dat ik het kon.
Ik heb jullie in een eerdere post vertelt over Sofie, één van mijn beste vriendinnen die ik 26 jaar ken en die vecht tegen kanker. Vocht tegen kanker…

Sofie

 

 

 

 

 

 

 

 

Vriendinnen voor het leven waren we. Samen opgegroeid, vanaf het zesde leerjaar samen op internaat. We vertelden elkaar onze pubergeheimen en kenden elkaars geschiedenis.

Na de middelbare school gingen we elk een kant uit. Zij een interieuropleiding in Antwerpen, ik vertrok naar Leuven. Ik logeerde wel eens bij haar. En weer werd die gezamenlijke geschiedenis voortgezet. Er waren maanden, soms jaren, van minder contact, maar ook momenten waarin we weer heel intensief met elkaar omgingen. We gingen met ons ‘bendeke van vijf’ op city trip, werden samen dronken, lachten wat af.
Je vraagt je af wat mensen bindt als zo’n lange vriendschap stand blijft houden. Bij ons was het een beetje van alles: kleine kinderen, dezelfde bende beste vriendinnen, de vaardigheid om urenlang, dagenlang met elkaar te tetteren, te analyseren en te bekritiseren, het vermogen om te genieten. Van lekker eten en drinken, van uitgaan, van mooie dingen. Onze grootste gezamenlijke passie: INTERIEUR en al wat daar mee te maken heeft. De vriendschap werd versterkt door negatieve zaken in ons leven. Een ex, liefdesverdriet, de constatering dat er bij Sofie kanker was ontdekt. De flauwekul valt dan helemaal weg. We bleven welkom bij elkaar, in elke situatie en op elk moment. Alleen maar met de vriendinnen samen zijn, al dan niet met een glas wijn, maakte het leven weer mooi. Onze gesprekken gingen gewoon verder, we namen het leven zoals we dat altijd hadden gedaan.

In september 2014 bleek dat de eerder vastgestelde kanker terug was, nu agressief. Diverse behandelingen hadden tot dan de ziekte gecontroleerd, maar in de nieuwe situatie bleek dat niet mogelijk. De gesprekken gingen door. Over dat ze nog niet wou gaan omdat ze twee schatten van kinderen heeft die ze moet zien opgroeien, over haar pijn, haar verdriet, maar ook haar geluk. Nooit over het gevoel om het leven los te moeten laten. Ze zou vechten tot het einde. Ik zat aan haar bed. Met een boekje, met een praatje. Over de interieurwinkel die ze samen met haar mama zal openen. Eentje waar mensen naartoe kunnen voor een koffietje, een scone of met een prangende interieurvraag.

Midden oktober verslechterde haar situatie. De laatste zaken werden geregeld en 25 oktober nam ze afscheid van het leven. Ik was samen met de andere vriendinnen van ons ‘bendeke van vijf’ in Londen. Een weekend dat we samen met Sofie gepland hadden. Hoe vreemd het ook mag klinken, Het idee dat ze niet langer zou lijden, was voor ons een geruststelling.

Ik mis haar. Ik betrap mezelf erop dat ik een interieurmagazine vast neem en denk, dat zou Sofie zeker gewild hebben in haar nieuwe interieurwinkel. Maar dat is niet meer mogelijk. Die constatering komt iedere keer hard aan. Ik heb mezelf een aantal dingen opgelegd om het geluk op te zoeken. Dat zit niet in grote, maar in kleine dingen. Een leuk tv programma, kwalitatief tijd doorbrengen met de kinderen, een blogartikeltje maken, een etentje met vrienden, werken in ons huis, foto’s nemen van de boys. Het grote geluk is even weg, maar het helpt wel om weer een goed gevoel te hebben.

En zo gaat ons leven verder. Sofie heeft niet de kans gekregen om nog te reizen, te lezen, bijzondere mensen te ontmoeten, lekkere dingen te eten, haar kinderen te zien opgroeien. Het ligt wel in mijn bereik en die kansen voorbij laten gaan is iets waar Sofie heel boos over zou zijn. Haar compassie met ons, de achterblijvers was zo groot. Dat zij dat voor ons had, is voor mij het bewijs dat wij het voor haar over moeten hebben door te gaan met ons leven. Door te leven, door weer te genieten van alles wat het leven biedt. Maar ook door haar niet te vergeten… Zij was uniek en dat was ook onze vriendschap.

de bende van vijf

4 gedachten over “Dan doe ik dit… en alles staat stil.

  1. Marianne Matthys

    Ik kende ze niet maar door je beschrijving lukt het mij een toffe madam, je vriendin Sofie. Sterkte bij het verwerken van dit verlies.

    Reageren

Laat een reactie achter bij Marianne Matthys Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>